Rustig aankomen in Marrakech gaat je niet lukken. Nog voor je goed en wel staat, drukt iemand je op het plein een glas sinaasappelsap in de hand. Plan die eerste dag dus leeg. Loop de medina in, achter zestien kilometer muur en poort, en laat je een paar uur zoekraken tussen de verkopers. Drie dagen, en dan rijden wij door.
Tegen de schemering hoor je op Djemaa el-Fna te staan. Waar ze vroeger mensen executeerden, staat nu een openluchttheater: muzikanten, een kraampje waar ze tanden trekken, en mannen met een aap of een slang op de arm. Maak je daar een foto van, dan betaal je. En ja, Marrakech vreet energie, want om de paar minuten loopt er iemand naast je met een dienst waar je niet om vroeg. Toch gaan wij 's avonds terug, want dan verandert het plein in een openluchtrestaurant en praten de koks je naar hun tafel. Vraag alleen de prijs voordat het eten er staat, anders vult je tafel zich met gerechten die je nooit hebt besteld. Doe je dat, dan zit je tot laat in de rook van de grills.